ECLI:NL:GHAMS:2026:2427

GERECHTSHOF AMSTERDAM


kenmerk 25/1443



27 augustus 2026




uitspraak van de vijfde meervoudige belastingkamer




op het hoger beroep van




de heffingsambtenaar van de gemeente [plaats 1] , de heffingsambtenaar,



tegen de uitspraak van 10 april 2025 in de zaak met kenmerk HAA 24/6744 van de rechtbank Noord-Holland (hierna: de rechtbank) in het geding tussen



de heffingsambtenaar



en





[X]
, wonende te [Z] , belanghebbende.






1Ontstaan en loop van het geding


1.1.
De heffingsambtenaar heeft aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting ad € 79,20 (€ 2,50 parkeerbelasting en € 76,70 kosten) opgelegd.



1.2.
De heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende tegen de naheffingsaanslag ongegrond verklaard.



1.3.
Belanghebbende heeft beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft als volgt beslist (in de uitspraak van de rechtbank wordt belanghebbende aangeduid als ‘eiseres’ en de heffingsambtenaar als ‘verweerder’):


“De rechtbank:



verklaart het beroep gegrond;


vernietigt de uitspraak op bezwaar;


vernietigt de naheffingsaanslag;


geeft verweerder opdracht aan eiseres het betaalde griffierecht (€ 51) te vergoeden.





1.4.
De heffingsambtenaar heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. Belanghebbende heeft een verweerschrift ingediend.



1.5.
Belanghebbende heeft toestemming verleend voor het achterwege laten van een zitting en de heffingsambtenaar heeft meegedeeld daar geen bezwaar tegen te hebben. Hierop heeft het Hof besloten een zitting achterwege te laten en partijen op 21 augustus 2026 bericht dat het onderzoek is gesloten en dat schriftelijk uitspraak zal worden gedaan.







2Feiten


2.1.
De rechtbank heeft de volgende feiten vastgesteld:


“1. Op 9 mei 2024 om 13:20 uur stond de auto van eiseres geparkeerd op de [straat] te [plaats 1] . Ter zake van dit parkeren is de naheffingsaanslag opgelegd. Volgens eiseres is dit niet terecht. Zij zegt dat zij de parkeerbelasting heeft betaald nadat zij de auto had geparkeerd met de parkeerapp van [bedrijf] .



2. De grens tussen de gemeente [plaats 1] en de gemeente [plaats 2] loopt over de [straat] en aan beide zijden van deze gemeentegrens geldt het regime betaald parkeren.”




2.2.
Het Hof gaat eveneens uit van de hiervoor vermelde feiten en voegt hier het volgende aan toe.



2.3.
Blijkens het tot de gedingstukken behorend betalingsbewijs van de parkeerapplicatie van [bedrijf] stond de auto op 9 mei 2024 onafgebroken in parkeerzone [#] aangemeld vanaf 12:37 uur, voor een periode van 59 minuten, en is daarvoor door belanghebbende via de parkeerapplicatie € 4,57 betaald. Op het betalingsbewijs is onder meer het volgende vermeld: “Parking zone: STRAND” en “Zone Code: [#] ”.






3Geschil in hoger beroep


In hoger beroep is in geschil of de naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht aan belanghebbende is opgelegd.






4Het oordeel van de rechtbank


De rechtbank heeft het volgende overwogen:



“3. Uit de stukken komt naar voren dat het inschakelen van de parkeerapp ertoe leidde dat het parkeren per abuis werd aangemeld als parkeren binnen de gemeente [plaats 2] .


4. De rechtbank overweegt dat een gemeente die parkeerbelasting heft ervoor moet zorgen dat de verplichting om die belasting te betalen voldoende kenbaar is, en dat er voldoende mogelijkheden zoals goed functionerende parkeerautomaten zijn om de verschuldigde belasting te voldoen. Een van de betaalmogelijkheden waarvan de automobilist gebruik kan maken is de parkeerapp op zijn mobiele telefoon. Verschillende markpartijen adverteren met het gemak van hun betaaldienst: ‘nooit meer op zoek naar een parkeerautomaat, na het parkeren met één druk op de knop direct naar je bestemming, nooit meer te veel betalen want je betaalt alleen voor de werkelijke parkeertijd.’ Op de automobilist rust een onderzoekplicht naar de plaatselijke regels omtrent parkeren, en hij is gehouden de parkeerbelasting te voldoen met inachtneming van de door het college gestelde voorschriften. Een slecht GPS-signaal kan bij de gebruiker van een parkeerapp de verkeerde indruk wekken dat hij zich in een andere gemeente of tariefzone bevindt. Verweerder stelt dat het voor rekening en risico van de automobilist komt als hij met de betaalapp aan de verkeerde gemeente of voor een verkeerde zone parkeerbelasting voldoet. De vraag rijst of deze verdeling van risico’s en verantwoordelijkheden correct is. Naar het oordeel van de rechtbank is de aanname van verweerder juist als vaststaat dat de informatie die de parkeerapp aan de automobilist verschaft betrouwbaar is. Is die informatie niet betrouwbaar, dan horen de gevolgen daarvan - zoals het betalen voor een verkeerde zone of aan een verkeerde gemeente - voor rekening van de gemeente te komen (zie ook HR 5 juni 2020 ECLI:NL:HR:2020:1014).

5. Tijdens het onderzoek op de zitting is geen informatie bekend geworden op basis waarvan de betrouwbaarheid van een parkeerapp objectief kan worden vastgesteld. Dit in contrast met andere elektronische apparatuur die wordt gebruikt om de plichten van burgers vast te stellen zoals de snelheidsradar of het ademanalyseapparaat waarvoor ijkrapporten zijn voorgeschreven. Er bestaan belangrijke verschillen tussen advertentieteksten van parkeerapps en het verweerschrift. Volgens de advertentie hoeft men ‘nooit meer op zoek naar een parkeerautomaat,’ terwijl de automobilist volgens het verweerschrift ‘altijd moet controleren of de parkeerzone waar hij parkeert overeenkomt met de parkeerzone die verschijnt in de parkeerapp’. Tijdens het onderzoek op de zitting is niet bekend geworden of door of namens de gemeente (kwaliteits-) eisen zijn geformuleerd waaraan de parkeerapps en de uitingen van aanbieders van parkeerapps moeten voldoen, en hoe die eventueel luiden.

6. Daar komt bij dat op de dag van de zitting nog zes vergelijkbare zaken zijn behandeld. In drie van deze zeven vergelijkbare zaken is parkeerbelasting betaald in [plaats 2] terwijl de parkeeractie in [plaats 1] plaatsvond, en in vier gevallen was het andersom: betalen in [plaats 1] voor parkeren in [plaats 2] . Deze zeven automobilisten hebben met elkaar gemeen dat zij allemaal parkeerbelasting hebben voldaan. Kennelijk komt het regelmatig voor dat een gezagsgetrouwe automobilist via de parkeerapp in de verkeerde gemeente belasting voldoet. Deze verdeling van drie om vier geeft niet het beeld dat een van deze aangrenzende gemeenten daardoor in betekenende mate in een financieel belang wordt getroffen.

7. In dit geval is niet vast te stellen of de gebruikte parkeerapp juiste en betrouwbare informatie heeft verschaft. Evenmin is vast te stellen of verweerder voldoende zorgvuldigheid heeft betracht door (kwaliteits-) eisen op te leggen aan de aanbieders van parkeerapps. Onder deze omstandigheden is het niet correct om het risico van een onjuiste betaling van parkeerbelasting bij eiseres te leggen. De naheffingsaanslag is daarom ten onrechte opgelegd, en de overige klachten van eiseres behoeven geen behandeling meer.

8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding omdat gesteld noch gebleken is dat eiseres kosten heeft gemaakt die op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor vergoeding in aanmerking komen. Wel dient verweerder aan eiseres het door haar betaalde griffierecht te vergoeden.”





5Beoordeling van het geschil in hoger beroep


5.1.
Niet in geschil is dat belanghebbende de parkeeractie van de auto heeft aangemeld met behulp van een parkeerapplicatie op haar mobiele telefoon en dat zij de auto daarbij heeft aangemeld voor een parkeerzone in de gemeente [plaats 2] , terwijl de auto op een fiscale parkeerplaats in de gemeente [plaats 1] geparkeerd stond. Zij heeft de parkeerbelasting verschuldigd voor het parkeren in [plaats 1] niet voldaan.



5.2.
Belanghebbende verklaart dat zij de auto heeft geparkeerd aan een boulevard bij het strand in [plaats 1] en dat zij deze parkeeractie heeft aangemeld in de parkeerzone die de parkeerapplicatie van [bedrijf] automatisch suggereerde. Achteraf is echter gebleken dat de parkeerapplicatie niet de juiste parkeerzone had gesuggereerd met het niet-voldoen van de verschuldigde parkeerbelasting in [plaats 1] als gevolg. Belanghebbende betoogt dat zij niet kon weten dat deze door de parkeerapplicatie geselecteerde, op basis van locatie bepaalde zone, die was aangeduid als “Strand”, onjuist was. Pas later heeft belanghebbende gezien dat de parkeerplaats in [plaats 1] waar zij heeft geparkeerd vrijwel op de grens tussen de gemeenten [plaats 1] en [plaats 2] ligt. Wat belanghebbende vooral stoort, is dat de heffingsambtenaar voorbij gaat aan het feit dat zij daadwerkelijk heeft betaald voor het parkeren en dat de naheffingsaanslag bovendien is opgelegd door een samenwerkingsverband (Gemeentebelastingen [plaats 3] ) dat de belasting heft en int voor zowel de gemeente [plaats 1] als de gemeente [plaats 2] . Het geld is volgens belanghebbende dus op de juiste plek terecht gekomen en het getuigt van onbehoorlijk bestuur dat de heffingsambtenaar daar geen rekening mee houdt. De door de parkeerapplicatie veroorzaakte fout dient daarom niet voor haar rekening, maar voor rekening van de heffingsambtenaar te komen. De rechtbank heeft haar hierin gevolgd. Daarnaast verklaart belanghebbende dat zij geen opzet had om geen parkeerbelasting te voldoen, maar juist wilde betalen.



5.3.
De heffingsambtenaar betoogt dat het selecteren van de onjuiste locatie niet voor zijn rekening dient te komen. Hij heeft gesteld dat de juiste gegevens omtrent de afbakening van de parkeerzones en de geldende tarieven ten behoeve van de parkeerapplicaties zijn verstrekt. Daarmee heeft hij aan zijn informatieplicht voldaan, aldus de heffingsambtenaar. Op de selectie van de parkeerzone door de parkeerapplicatie heeft hij geen invloed. Op dit punt heeft belanghebbende een onderzoeksplicht: het is aan de parkeerder om te controleren of de parkeerzone waarin is geparkeerd overeenkomt met de parkeerzone die wordt vermeld in de parkeerapplicatie. Het bestaan van een samenwerkingsverband op het gebied van de heffing en inning van parkeerbelasting brengt geen wijziging in de conclusie dat de verschuldigde parkeerbelasting niet is betaald; zowel de gemeente [plaats 1] als de gemeente [plaats 2] is een zelfstandige gemeente, aldus de heffingsambtenaar.



5.4.
Het Hof stelt voorop dat, nu zij parkeerders de keuze gaf om parkeerbelasting te voldoen door middel van een parkeerapplicatie, op de gemeente [plaats 1] de verplichting rust de juiste gegevens omtrent de verschuldigde parkeerbelasting voor deze wijze van betaling te verstrekken (vgl. HR 5 juni 2020, ECLI:NL:HR:2020:1014, het Tilburg-arrest, r.o. 2.4.2-2.4.3). Naar het oordeel van het Hof heeft de gemeente aan deze informatieplicht voldaan. De heffingsambtenaar heeft onweersproken gesteld dat de juiste zone-indeling en tarieven ten behoeve van de parkeerapplicatie zijn verstrekt. Voorts is gesteld noch gebleken dat deze informatie onjuist is weergegeven in de parkeerapplicatie op de mobiele telefoon van belanghebbende.



5.5.
Anders dan in de casus van het Tilburg-arrest draait het in deze zaak niet om onjuiste informatie over het tarief dat gold op de plek waar geparkeerd werd, maar om een onjuiste zonesuggestie door de parkeerapplicatie op de mobiele telefoon van belanghebbende. De telefoon gaf klaarblijkelijk niet de locatie weer waar de auto geparkeerd was. Het Hof zal zich buigen over de vraag voor wiens rekening dat dient te komen.



5.6.
Over de onjuiste zonesuggestie overweegt het Hof als volgt. Allereerst moet worden bedacht dat de mobiele telefoon slechts (in beginsel) bij het activeren van de parkeerapplicatie de plek van het parkeren weergeeft als deze zich op dat moment in of nabij de auto bevindt. Indien een parkeerder afgaat op de suggestie van een zone waarin hij zich wel, maar de auto zich niet bevindt dient dit naar ’s Hofs oordeel voor rekening van de parkeerder te komen. Ook indien de parkeerapplicatie wordt geactiveerd nabij de auto kan een onjuiste zonesuggestie worden gegeven, bijvoorbeeld door een onnauwkeurigheid in de GPS-locatiebepaling van de mobiele telefoon. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Gedacht kan worden aan de kwaliteit van de GPS-antennes van de telefoon, de rekensnelheid van de processor, mogelijkheid tot gebruikmaken van meerdere frequenties voor de GPS signalen (dual-band) en verschillende satellietsystemen (bijvoorbeeld Galileo naast GPS), omgevingsfactoren die het GPS-signaal hinderen (bebouwing) of juist extra plaatsdata geven (wifi- en mobiele netwerken), de gebruikte software en de op de telefoon ingestelde nauwkeurigheid van de plaatsbepaling ten behoeve van de parkeerapplicatie. Het is in dergelijke gevallen echter niet zozeer de werking van de parkeerapplicatie die de onjuiste suggestie veroorzaakt, maar de werking van de GPS-locatiebepaling van de mobiele telefoon van de parkeerder die de locatie ten behoeve van de parkeerapplicatie ter beschikking stelt. In dat licht is het door de rechtbank gepercipieerde contrast (zie onderdeel 5 van de rechtbankuitspraak) met elektronische apparatuur die ter beschikking van toezichthouders staat goed te verklaren.



5.7.
Het Hof stelt vast dat de in 5.6 vermelde oorzaken alle omstandigheden zijn waarop de heffingsambtenaar noch de gemeente enige invloed uit kan oefenen. Mede in dat licht rust op dit punt naar het oordeel van het Hof een onderzoeksplicht op belanghebbende. Belanghebbende mag afgaan op de tariefinformatie in de parkeerapplicatie – dat is immers de betaalmethode waarvoor zij gekozen heeft – zonder ook tariefinformatie in de plaatselijke parkeerautomaat en/of op in de omgeving geplaatste borden te raadplegen (vgl. het Tilburg-arrest, r.o. 2.4.3). Van haar kan echter wel worden gevergd dat zij verifieert of de door haar mobiele telefoon weergegeven locatie overeenkomt met de fysieke werkelijkheid: de locatie van het parkeren. Doet zij dat niet, dan dienen de gevolgen daarvan voor haar rekening te komen. Dat betekent dat belanghebbende, indien zij niet voldoet aan deze onderzoeksplicht, niet aan de gemeente kan tegenwerpen dat zij voor de verkeerde parkeerzone in een andere gemeente parkeerbelasting heeft betaald, ook niet indien zij hierbij afging op een door de parkeerapplicatie op haar mobiele telefoon op basis van de GPS-locatiebepaling voorgestelde parkeerzone. Dat kan anders zijn indien de onjuiste zonesuggestie is veroorzaakt door een omstandigheid die voor rekening van de gemeente dient te komen. Men kan denken aan een onjuist in de parkeerapplicatie weergegeven zonegrens. Dat is hier echter niet het geval.



5.8.
Belanghebbende heeft verklaard dat zij is afgegaan op de door de parkeerapplicatie automatisch geselecteerde locatie, waarbij door de parkeerapplicatie als locatie “Strand” was vermeld, en dat zij heeft aangenomen dat zij daarmee voor de juiste parkeerlocatie parkeerbelasting heeft betaald. Hiermee heeft zij naar het oordeel van het Hof niet voldaan aan de op haar rustende onderzoeksplicht. Zij had moeten verifiëren of de automatisch geselecteerde locatie overeenkwam met de parkeerzone waarin haar auto in werkelijkheid geparkeerd stond; dat heeft zij niet gedaan. Gelet op het overwogene in 5.7 en nu de heffingsambtenaar aan zijn informatieplicht heeft voldaan (zie 5.4) dient dit voor belanghebbendes rekening te komen. De omstandigheid dat het parkeerterrein in [plaats 1] (waar zij heeft geparkeerd) en het parkeerterrein in [plaats 2] (dat door de applicatie ten onrechte is geselecteerd) beide bij het strand gelegen zijn, aan weerszijden van de gemeentegrens, brengt geen wijziging in de genoemde onderzoeksplicht van belanghebbende.



5.9.
De conclusie moet zijn dat belanghebbende haar auto heeft geparkeerd op een plek waarvoor parkeerbelasting verschuldigd is, zonder deze belasting te voldoen op een wijze bepaald bij de vigerende belastingverordening (de Verordening parkeerbelastingen [plaats 1] 2024). Onder de in 5.8 vermelde omstandigheden is de naheffingsaanslag terecht opgelegd. Dat belanghebbende geen opzet had de belasting niet te betalen doet aan het voorgaande niet af. Voor de parkeerbelasting is een verwijt van opzet of schuld van belanghebbende (of zijn goede of kwade trouw) niet van belang (vgl. HR 25 oktober 2024, ECLI:NL:HR:2024:1535). Dat belanghebbende wel een bedrag aan een andere gemeente heeft betaald maakt het voorgaande niet anders, ook niet nu beide gemeenten behoren tot het samenwerkingsverband Gemeentebelastingen [plaats 3] . Het is de verantwoordelijkheid van belanghebbende om de belasting op aangifte te voldoen op een bij de belastingverordening voorgeschreven wijze en daartoe behoort niet het via de parkeerapplicatie betalen aan een andere gemeente. In het opleggen van de naheffingsaanslag en het daarbij in rekening brengen van de kosten (zie 1.1) ziet het Hof geen schending van enig algemeen beginsel van behoorlijk bestuur. Overigens kan van de heffingsambtenaar naar het oordeel van het Hof niet worden gevergd dat hij, alvorens een naheffingsaanslag op te leggen, controleert of de parkeerder wellicht in een andere gemeente een bedrag gelijk aan de verschuldigde belasting heeft voldaan.


5.10.
Het Hof voegt overigens toe dat hij de conclusies niet deelt die de rechtbank verbindt aan de omstandigheid dat er meerdere zaken spelen met een vergelijkbaar feitencomplex (zie onderdeel 6 van de rechtbankuitspraak). De parkeeracties van de bedoelde zaken beslaan een periode van ongeveer zes maanden. Gelet op de grootte van beide parkeerterreinen en het aantal parkeeracties dat zich in deze periode aldaar moet hebben voltrokken is dit aantal vergelijkbare zaken naar het oordeel van het Hof te gering om betrouwbare conclusies aan te verbinden.



Slotsom




5.11.
Het hoger beroep van de heffingsambtenaar is gegrond, de uitspraak van de rechtbank dient te worden vernietigd en het beroep dient alsnog ongegrond te worden verklaard.






6Kosten


Het Hof vindt geen aanleiding voor een veroordeling in de kosten.






7Beslissing


Het Hof:

- vernietigt de uitspraak van de rechtbank, en
- verklaart het beroep ongegrond.



De uitspraak is gedaan door mrs. N. Djebali, voorzitter, H.E. Kostense en J-P.R. van den Berg, leden van de belastingkamer, in tegenwoordigheid van mr. H.M. Nijland als griffier. De beslissing is op 27 augustus 2026 in het openbaar uitgesproken. Bij afwezigheid van de voorzitter en de oudste raadsheer is deze uitspraak ondertekend door de jongste raadsheer en de griffier.






(griffier) (de jongste raadsheer)








Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;
2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;
b. de dagtekening;
c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
d. de gronden van het beroep in cassatie.



Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.




Toelichting rechtsmiddelverwijzing

Per 15 april 2020 is digitaal procederen bij de Hoge Raad opengesteld. Niet-natuurlijke personen (daaronder begrepen publiekrechtelijke lichamen) en professionele gemachtigden zijn verplicht digitaal te procederen. Wie niet verplicht is om digitaal te procederen, kan op vrijwillige basis digitaal procederen. Hieronder leest u hoe een cassatieberoepschrift wordt ingediend.




Digitaal procederen

Het webportaal van de Hoge Raad is toegankelijk via “Login Mijn Zaak Hoge Raad” op www.hogeraad.nl. Informatie over de inlogmiddelen vindt u op www.hogeraad.nl.
Niet in Nederland wonende of gevestigde partijen of professionele gemachtigden hebben in beginsel geen geschikt inlogmiddel en kunnen daarom niet inloggen in het webportaal. Zij kunnen zo lang zij niet over een geschikt inlogmiddel kunnen beschikken, per post procederen.




Per post procederen

Alleen bepaalde personen mogen beroep in cassatie instellen per post in plaats van via het webportaal. Zij mogen dit bovendien alleen als zij zonder een professionele gemachtigde procederen. Het gaat om natuurlijke personen die geen ondernemer zijn en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Een professionele gemachtigde moet altijd digitaal procederen, ongeacht voor wie de gemachtigde optreedt. Degene die op papier mag procederen en dat ook wil, kan het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag.



Een afschrift van deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert, is een afschrift aangetekend per post verzonden op: